ตั้งแต่ผมจำความได้ ผมก็กินข้าวเหนียวไก่ย่างส้มตำฝีมือน้าอี๊ด แม่ค้าขายอาหารอีสานอยู่หน้าปากซอยบ้านผมแล้ว

แม่เล่าให้ฟังว่าจริงๆ แล้วตรงหน้าปากซอยผมขายมาตั้งแต่รุ่นแม่ของน้าอี๊ด ภายหลังน้าอี๊ดสืบทอดกิจการต่อ ขายอาหารอีสานทั้งลาบ ส้มตำ ไก่ย่าง หมูปิ้ง น้ำตก ปลาดุก ซุปหน่อไม้มาตั้งแต่ผมยังไม่เกิดมั้ง คือเดินออกมาหน้าปากซอยก็เจอแกตั้งแต่เช้า เย็นๆ ก็เห็นแกเข็นรถกลับแฟลชทหารซอยข้างๆ เห็นมาตั้ง 30 กว่าปี เรียกได้ว่าผมเติบโตมาเป็นผู้ใหญ่ก็ด้วยอาหารฝีมือน้าแกนี่แหละ แกสนิทกับคนทั้งซอย คอยเป็นหูเป็นตาให้เวลามีคนแปลกหน้าเข้ามาในซอย นับได้ว่าแกเป็นญาติผู้ใหญ่คนนึงเลยล่ะ รักและนับถือแกเหมือนญาติ สมัยผมบวชแกยังทำอาหารฝากพ่อแม่มาถวายทั้งวันเลย ถ้าถามผมว่าอาหารอีสานแบบไหนอร่อยผมก็ตอบว่าแบบน้าอี๊ดนี่แหละ กินกันมา 30 ปีจนคุ้นลิ้นแล้ว

หลังๆ ด้วยสุขภาพที่ไม่ค่อยดีและแก่มากแล้ว แกเลยขายในแฟลชทหารวันธรรมดา ส่วนวันหยุดจะออกมาขายหน้าปากซอยผมเหมือนเดิม และสักพักแกก็ไม่มาขายเลย คนในซอยก็นึกว่าแกคงขายแต่ในแฟลชทหารแล้ว พอรู้ข่าวอีกทีก็รู้ว่าแกป่วยเป็นมะเร็งและเข้าโรงพยาบาล

วันนี้ผมเพิ่งรู้ว่าแกเสียแล้วเมื่อวานนี้เอง ความรู้สึกเหมือนญาติคนนึงที่ทำกับข้าวให้กิน เห็นหน้า เจอหน้ากันทุกเช้ามาจะ 30 ปีอยู่ๆ ก็จากไปโดยไม่ได้ล่ำราและไม่มีวันกลับ

สู่สุขคตินะครับ น้าอี๊ด

Comment

Comment:

Tweet