กระบี่เย้ยยุทธจักร

posted on 20 Feb 2011 21:58 by plynoi in Read-Listen
อาทิตย์ก่อนผมอ่านนิยายจีนเรื่อง กระบี่เย้ยยุทธจักรจบเป็นรอบที่ 3 เลยเขียนถึงสักหน่อย

กระบี่เย้ยยุทธจักรนี้เป็นผลงานเรื่องท้ายๆ ของกิมย้ง ที่เคยนำไปสร้างหนังชื่อเดชคัมภีร์เทวดานั่นเองครับ เนื้อเรื่องคงรู้กันทุกคนอยู่แล้ว จะขอสรุปเป็นข้อๆ ละกัน

จริงๆ ผมว่ากระบี่เย้ยฯ นั้นไม่ได้มีอะไรใหม่ๆ เท่าไหร่ อย่างเนื้อเรื่องแนวๆ อาจารย์โกงลูกศิษย์นั้นจริงๆ ไม่ใช่แนวใหม่เพราะกิมย้งเคยเขียนสไตล์เดียวกันใน กระบี่ใจพิสุทธิ์ มาก่อน แต่ของงักปุกคุ้งนั้นโหดและอำมหิตกว่า ส่วนนางเอกอย่าง "เอี่ยงเอี้ยง" ก็จริงๆ ออกแนวร้ายแต่น่ารักแบบเดียวกับอึ้งย้ง (ภาคแรกนะ), เตียงเมี่ยง เพียงแต่เอี่ยงเอี้ยงจะออกแนวร้ายแบบใสๆ ไม่ซุกซน (แต่โคตรโหด) มากกว่า วิชาส่วนใหญ่ถ้าไม่นับ 5 สำนักกระบี่ (ที่ไม่ค่อยเด่น) ก็ไม่ใช่วิชาใหม่ ยอดวิชาดูดดาวก็ reuse มาจากแปดเทพฯ ส่วนต๊กโกวคิวป่ายนี่แม้จะไม่มีการยืนยันจากกิมย้ง แต่ก็คาดว่าคนเดียวกับมังกรหยก 2 นั่นแหละ

แต่ส่วนที่ใหม่จริงๆ กิมย้งก็ทำให้เรารู้สึกเจ๋งไม่ว่าจะเป็นเก้ากระบี่เดียวดายที่อ่านแล้วเทพมั่กๆ และที่โดดเด่นที่สุดคงเป็นคัมภีร์ใหม่อย่างคัมภีร์ทานตะวัน ที่แนวทางฝึก/ผลที่ได้ฉีกไปจากคัมภีร์หลักๆ ในนิยายก่อนหน้าไปเลย

ด้านตัวละครนั้นเหล็งฮู้ชงเป็นตัวละครในนิยายจีนที่ผมชอบมากที่สุด คือมีความเป็นมนุษย์สูง มีรักโลกโกรธหลง เค้าทั้งๆ ที่รู้ว่าโดนงักปุกคุ้งหรอกแต่ก็ตัดใจไม่ได้เพราะบุญคุณ กว่าจะตัดใจจากงักเซงลั้งได้จริงๆ ก็ปลายเรื่อง ส่วนงักปุกคุ้งเป็นตัวละครที่แม้เราจะรู้จากเฉลยในคำนำเล่มแรกว่าเป็นผู้ร้าย แต่กว่าพฤติกรรมจะเผยให้เรารู้จริงๆ ก็ท้ายเรื่อง จะมีช่วงกลางๆ เรื่องที่เราจะสังเกตุได้ว่างักปุกคุ้งเป็นพวกพูดว่า "คุณธรรม" เอาหน้า แต่ถ้าไม่รู้มาก่อนก็คงไม่คิดว่าจะชั่วได้ถึงขนาดนั้น (เขี้ยวระดับเดียวกับจอแน๊เชียงเลย) ลิ้มเพ้งจือ/งักเซงลั้งก็ถูกสร้างให้น่าสงสารดีมาก คือเป็นตัวละครที่ถูกกระทำตั้งแต่ต้นเรื่องยันจบเลย ส่วนตัวละครที่ผมว่าโดดเด่นที่สุดกลับเป็นตัวละครที่โผล่ท้ายๆ เล่ม 3 และโผล่มาไม่ถึงครื่งเล่มอย่างตักฮึงปุกป่าย กิมย้งเขียนได้เนียนมาก แค่ฉากสู้กันประมาณ 4 หน้าแต่สนุกที่สุดในเรื่อง แค่ 4 หน้าทำให้ผมเชื่อไปจนจบเล่มว่า "ไอ้นี่มันบรูพาไร้พ่าย" สมชื่อจริงๆ

จุดเด่นอีกอย่างคือการเดินเรื่อง มันเป็นนิยายเล่มแรกที่กว่าพระเอกจะโผล่มาก็กลางๆ เล่ม แถมเจ็บหนักโดนเค้ากระทืบ โดนพิษจะเป็นจะตายอยู่จนปลายๆ เล่มสองมั้งถึงจะโอเค แต่ก็อ่านแล้วไม่ไหมฟ้าปาฏิหาริย์แบบเตียบ่อกี้ (อันนั้นมันจงใจไป) คือมีพื้นฐานดี มีฝีมืออยู่พอตัวอยู่แล้ว พอได้วิชาที่ถูกจริตอย่างเก้ากระบี่เดียวดายเลยไปลิ่วเลย

สิ่งที่โดดเด่นที่สุดของกระบี่เย้ยฯ หลายๆ คนอาจจะมองว่าเป็นธีมการเมือง การแย่งชิงอำนาจ ผมว่ามันก็ส่วนหนึ่งอ่ะนะ จะเห็นได้ว่า จริงๆ ฝ่ายธรรมะ-อธรรมในเรื่องนั้นคานอำนาจกันอยู่ แต่ทั้งยิ่มอั้วเกี้ย-งักปุกคุ้ง-จอแน๊เชียงคิดทำลายสมดุลเพื่อความเป็นใหญ่ พวกพรรคอื่นๆ เลยพากันต่อต้าน (แบบตรงๆ และอ้อมๆ) และเพื่อรักษาตำแหน่งของตนในยุทธภพด้วย แต่สิ่งที่ผมอ่านแล้วถูกใจที่สุดคงเป็นธีมการ"บีบให้เลือกข้าง"ครับ

ในกระบี่เย้ยนั้นถ้าอ่านดูจะพบว่าไม่มีคนดีชนิดสีขาว คนเลวสีดำ จะมีแต่สีเทาๆ ให้เราตัดสินใจเอง พรรคธรรมมะ เพื่อขยายอำนาจก็ใช้วิธีอำมหิตไม่ต่างจากมาก พรรคอธรรมเพื่อน้ำใจ ก็ใช้วิธีพิสดารเหี้ยโหด (ตามนิยาม "ธรรมะ อธรรม และวิญญูชนจอมปลอม" ของนิยาย) แต่ผู้คนในยุทธภพนั้น ขอเพียงอยู่คนละฝ่ายหรือไม่เห็นด้วยกับตน ก็ตีความว่า "อยู่อีกข้าง" "ต้องฆ่า" ไปทันที ซึ่งในเรื่องไม่ว่าจะเป็นฝ่ายเทาอ่อนๆ หรือเทาเข้มๆ จะยึดติดกับความคิดนี้หมด มีไม่กี่คนเท่านั้นที่ตระหนักในความน่ากลัวของสิ่งนี้ (จริงๆ มีแค่เหล็งฮู้งชงกับมงไต้ซิงแซ สองคนเองมั้ง)

สรุปแล้วกระบี่เย้ยฯ เป็นนิยายที่อ่านสนุกมาก ได้แง่คิด คุ้มค่าที่จะอ่านซ้ำครับ

Comment

Comment:

Tweet

ไม่เคยได้อ่านนิยายกำลังภายในสักเรื่องเลยครับ
แต่ชอบนะ อาจจะลองหามาอ่านดูสักที

#1 By โก๋สิจ๊ะ on 2011-02-25 23:56