Blog it together

ในบรรดาเพื่อนที่ถ่ายรูปด้วยกัน ถ้าไม่นับเพื่อนที่ถ่ายกล้องฟิล์มมาก่อน บรรดาพวกดิจิม่อนทั้งหมด ผมเกือบจะเป็นคนเดียวที่ิิพิมพ์(อัด)รูปออกมาเก็บไว้

แน่นอนว่าไม่ได้พิมพ์มันทุกรูปหรอก ก็คัดเอาอันที่ดี มาปรับแต่งบ้าง ถ้าแสงสีดีอยู่แล้วก็ไม่ทำอะไรเลยบ้าง อย่างน้อยที่สุดก็ Sharp มันแล้วส่งอัดลองผิดลองถูกไปก็หลายร้านอยู่ ตั้งแต่ร้านถูกๆ 2-3 บาท ไปถึงร้านแพงๆ ระดับ IQ Lab ทุกร้านใช่ว่าจะดีทุกครั้ง เด๋วดีเดี๋ยวร้ายจนเริ่มนึกที่จะลงทุนซื้อ Printer มาพิมพ์เองแล้ว ถ้าถามผม ร้านที่ผมว่าดีที่สุดคือ snapfish.com สมัยอยู่อเมริกา ระดับสุดยอดมั่กๆ

สมัยถ่ายแรกๆ (ผมเริ่มมาก็ดิจิม่อนเลย) ถ่ายๆ แล้วก็เก็บไว้ในคอม น้อยครั้งนักทีีจะเปิดมาดู ไอ้ที่เปิดดูบ่อยที่สุดก็ภาพฮาๆ เพื่อนๆ สมัยเรียน สมัยวัยละอ่อนซะมากกว่า ส่วนทริปต่างๆ นั้น เอาเป็นไว้เปิดคอมเล่นๆ ไม่มีอะไรทำไปเจอถึงเปิดดู

พอผมพิมพ์มาหลายๆ อัลบั้ม ถามว่าผมเปิดดูบ่อยๆ มั้ย ก็ไม่หรอก มันเป็นความรู้สึกคุ้นเคยว่าได้หยิบจับอะไรเป็นชิ้นเป็นอันมากกว่าเปิดดูในคอมแค่นั้นเอง

เมื่อคืนเพิ่งเอาทริปค้างตั้งแต่ปีที่แล้วไปอัด เพิ่งได้ภาพ เลยหยิบสุ่มๆ หลายอัลบั้มเก่ามาดู ... ทุกรูปความทรงจำที่ผมคิดว่าลืมกลับไปหมดแล้ว มันแว๊บขึ้นมาในหัวได้ซะงั้น

สิ่งหนึ่งทีทำให้ผมถ่ายภาพ คือบันทึกความทรงจำขณะไปเที่ยวที่ต่างๆ.... วันนี้ภาพถ่ายสำหรับผมมันก็ยังทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยมเสมอ