Blog it together

หลับให้สบายเถิด ^^ ผมก็มีตัวฮะ พันธุ์ ปั๊ก เจ้า ปั๊ก ผม ผมเลี้ยงดูมันมา 5 ปีแล้วมันก็ใกล้เวลาที่จะจากผมไปแล้วเช่นกัน เจ้าปั๊ก เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเลี้ยงมามันอยู่เสมอๆ เมื่อเราเหงา เมื่อเราอารมณ์เสียมันจะรู้ว่ามันควรอยู่ตรงไหน เมื่อเราเสียจัย มันจะเข้ามาเลียๆ จะเลียน้ำตาให้เรา เมื่อมันหิวมันจะคาบแขนแล้วจูงๆ ไปทางถาดอาหารมัน เมื่อมันอดจัยไม่ไหวมันขี้ในบ้านมันจะสำนึกผิดโดยการแอบไปนอนที่ๆ เรามองไม่เห็น 555 นี่คือ เจ้าปั๊ก ของผมครับ

เสียใจด้วยนะ

>> มันทำให้ผมรู้ได้ว่า "หมามันยิ้มได้ เวลามันมีความสุข"

เห็นประดยคี้แล้วคิดถึงหมาที่บ้านที่เพิ่งตายไป T_T

หลับให้สบายนะ ไปอยู่กับเพื่อน ๆ

อ่า ... แค่อ่านเราก็น้ำตาคลอแล้ว
นึกถึงหมาที่บ้านเหมือนกัน ถ้าวันหนึ่งมันจากเราไปจริงจริง
เราคง ..
อย่างน้อยมันก็หมดกรรมแล้วล่ะ

เสียใจด้วยครับ พักนี้คนที่รู้จักหลายคนก็สูญเสียสัตว์เลี้ยงไปเหมือนกัน

พอลองคิดถึงเจ้าตัวที่เราเลี้ยงอยู่ก็อดเศร้าไม่ได้เลย

Rest in Peace น๊ะ ม๊อกก้า

หวัดดีค่ะ คุณพลายน้อย พอดีเข้าไปอ่านไดอารี่ที่คุณเล่าถึง ตัวคุณกับการใช้โปรแกรมภาษาต่างๆอ่ะ พอดีหนูกำลังเรียนวิศวะคอม ปี2ค่ะ ไม่เก่งโปรแกรมเอาซะเลย แต่ได้อ่านก็เลยรู้สึกสนุกไปด้วย ตอนนี่เรียนจาวาไม่รู้เรืองก็เลย search จาก google ลิงค์มาเรื่อยๆ ก็มาเจอ blog ลองเข้ามาอ่านเล่น หาที่comment ตั้งนาน ...ท่าทางคุณพลายน้อยจะเขียนโปรแกรมเก่งมากเลยอ่ะ ถ้างานเยอะ ก็สู้ๆนะคะ อย่างน้อยคุณก็น่าจะรู้สึกดี กว่าคนที่กำลังเรียนไม่รู้เรื่อง
จะจบ4ปี่รึป่าวว้า ก็ยังไม่แน่ใจ ฮือๆ เกลียดจาวา อารายก็ไม่รู้
อ้อ...เรื่องหมาที่บ้านอ่ะ เศร้าเนาะ

อ่านแล้วประทับใจมากค่ะ

เศร้ามาก อ่านแล้วน้ำตาจะไหล ToT

เศร้านะเวลาหมาป่วย

หมาเราตายแบบไม่ได้ป่วย..แต่หมาฉันตายรถชนลูกกระตาออกมาเลย ขาก็หัก เลือดไหลมากเลยเราเห็นแล้วทำใจยังไม่ได้เลยเพราะเรานอนด้วยกันเสมอ.....ระบายให้ฟัง

โฮ เห็นมันตั้งแต่อยู่ ม ต้น ตายแล้วเหรอว่ะ เวงกำ

หลับให้สบายนะเจ้าม๊อกก้า
อ่านแล้วคิดถึงหมาผมครับ
มันก็ใส่ไอหัวโทรโข่งแบบนี้ เดินเปะปะชนนู่นชนนี่
แล้วก็จากไปเหมือนกัน
อยากรู้ว่ามันป่วยเป็นอะไรเหรอครับ
ยังไม่ได้ไปอ่าน entryอื่นไม่รู้มีเขียนไว้ไหม
ป.ล.เสียใจด้วยนะครับ

เสียใจด้วยนะคะ
จากไปอย่างสงบ ยังไงซะก้อดีกว่าจากไปโดยการถูกรถชน
หมาที่รักที่สุดในชีวิตเราก้อจากไปแล้ว เพราะถูกรถชน
ตอนเรากับจาก รร.ตอน ม.ต้น ...ตัวมันก็ยังอุ่นๆอย่เช่นกัน
หลับให้สบายนะ

ใครบ้างไม่ตาย!

แต่ก่อนตายเตรียมบุญไว้ใช้หรือยัง ?

เท่านั้นเอง.....เพราะชีวิตนี้น้อยยิ่งนัก...



พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๓
พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๕
อังคุตตรนิกาย สัตตก-อัฏฐก-นวกนิบาต


อรกานุสาสนีสูตร

_______ [๗๑] ดูกรภิกษุทั้งหลาย เรื่องเคยมีมาแล้ว ศาสดาชื่ออรกะ เป็นเจ้าลัทธิ ปราศจากความกำหนัดในกาม ก็อรกศาสดานั้นมีสาวกหลายร้อยคนเธอแสดงธรรมแก่สาวกอย่างนี้ว่า ดูกรพราหมณ์ ชีวิตของมนุษย์ทั้งหลายน้อยนิดหน่อย รวดเร็ว มีทุกข์มาก มีความคับแค้นมาก จะพึงถูกต้องได้ด้วยปัญญาควรกระทำกุศล ควรประพฤติพรหมจรรย์ เพราะสัตว์ที่เกิดมาแล้วจะไม่ตายไม่มีดูกรพราหมณ์ หยาดน้ำค้างบนยอดหญ้า เมื่ออาทิตย์ขึ้นมา ย่อมแห้งหายไปได้เร็วไม่ตั้งอยู่นาน แม้ฉันใด ชีวิตของมนุษย์ทั้งหลาย เปรียบเหมือนหยาดน้ำค้างฉันนั้นเหมือนกัน นิดหน่อย รวดเร็ว มีทุกข์มาก มีความคับแค้นมาก จะพึงถูกต้องได้ด้วยปัญญา ควรกระทำกุศล ควรประพฤติพรหมจรรย์ เพราะสัตว์ที่เกิดแล้วจะไม่ตายไม่มี ฯ
_______ ดูกรพราหมณ์ เมื่อฝนตกหนัก หนาเม็ด ฟองน้ำย่อมแตกเร็ว ตั้งอยู่ไม่นาน แม้ฉันใด ชีวิตของมนุษย์ทั้งหลาย เปรียบเหมือนฟองน้ำ ฉันนั้นเหมือนกัน นิดหน่อย รวดเร็ว มีทุกข์มาก มีความคับแค้นมาก จะพึงถูกต้องได้ด้วยปัญญา ควรกระทำกุศล ควรประพฤติพรหมจรรย์ เพราะสัตว์ที่เกิดมาแล้วจะไม่ตายไม่มี ฯ ดูกรพราหมณ์ รอยไม้ที่ขีดลงไปในน้ำ ย่อมกลับเข้าหากันเร็ว ไม่ตั้งอยู่นาน แม้ฉันใด ชีวิตของมนุษย์ทั้งหลาย เปรียบเหมือนรอยไม้ที่ขีดลงไปในน้ำฉันนั้นเหมือนกัน ... ฯ
_______ ดูกรพราหมณ์ แม่น้ำไหลลงจากภูเขา ไหลไปไกล กระแสเชี่ยวพัดไปซึ่งสิ่งที่พอจะพัดไปได้ ไม่มีระยะเวลาหรือชั่วครู่ที่มันจะหยุด แต่ที่แท้แม่น้ำนั้นมีแต่ไหลเรื่อยไปถ่ายเดียว แม้ฉันใด ชีวิตของมนุษย์ทั้งหลาย เปรียบเหมือนแม่น้ำที่ไหลลงจากภูเขา ฉันนั้นเหมือนกัน ... ฯ
_______ ดูกรพราหมณ์ บุรุษมีกำลัง อมก้อนเขฬะไว้ที่ปลายลิ้น แล้วพึงถ่มไปโดยง่ายดาย แม้ฉันใด ชีวิตของมนุษย์ทั้งหลาย เปรียบเหมือนก้อนเขฬะฉันนั้นเหมือนกัน ... ฯ
_______ ดูกรพราหมณ์ ชิ้นเนื้อที่ใส่ไว้ในกะทะเหล็ก ไฟเผาตลอดทั้งวัน ย่อมจะย่อยยับไปรวดเร็ว ไม่ตั้งอยู่นาน แม้ฉันใด ชีวิตของมนุษย์ทั้งหลาย เปรียบเหมือนชิ้นเนื้อ ฉันนั้นเหมือนกัน ... ฯ
_______ ดูกรพราหมณ์ แม่โคที่จะถูกเชือด ที่เขานำไปสู่ที่ฆ่า ย่อมก้าวเท้าเดินไปใกล้ที่ฆ่า ใกล้ความตาย แม้ฉันใด ชีวิตของมนุษย์ทั้งหลาย เปรียบเหมือนแม่โคที่จะถูกเชือด ฉันนั้นเหมือนกัน นิดหน่อย รวดเร็ว มีทุกข์มาก มีความคับแค้นมาก จะพึงถูกต้องได้ด้วยปัญญา ควรกระทำกุศล ควรประพฤติพรหมจรรย์ เพราะสัตว์ที่เกิดมาแล้วจะไม่ตายไม่มี ฯ
_______ ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็โดยสมัยนั้น มนุษย์ทั้งหลายมีอายุประมาณ๖๐,๐๐๐ ปี เด็กหญิงมีอายุ ๕๐๐ ปี จึงควรแก่การมีสามี ก็โดยสมัยนั้น มนุษย์ทั้งหลายมีอาพาธ ๖ อย่างเท่านั้น คือ เย็น ร้อน หิว ระหาย ปวดอุจจาระปวดปัสสาวะ ดูกรภิกษุทั้งหลาย อรกศาสดานั้น เมื่อมนุษย์ทั้งหลายมีอายุยืนตั้งอยู่นาน มีอาพาธน้อยอย่างนี้ จักแสดงธรรมให้สาวกฟังอย่างนี้ว่า ดูกรพราหมณ์ชีวิตของมนุษย์ทั้งหลายน้อย นิดหน่อย รวดเร็ว มีทุกข์มาก มีความคับแค้นมาก จะพึงถูกต้องได้ด้วยปัญญา ควรกระทำกุศล ควรประพฤติพรหมจรรย์เพราะสัตว์ที่เกิดมาแล้วจะไม่ตายไม่มี ฯ
_______ ดูกรภิกษุทั้งหลาย ในปัจจุบันนี้ เมื่อจะกล่าวโดยชอบ ก็พึงกล่าวว่าชีวิตของมนุษย์ทั้งหลายน้อย นิดหน่อย รวดเร็ว มีทุกข์มาก มีความคับแค้นมาก จะพึงถูกต้องได้ด้วยปัญญา ควรกระทำกุศล ควรประพฤติพรหมจรรย์เพราะสัตว์ที่เกิดมาแล้วจะไม่ตายไม่มี ดูกรภิกษุทั้งหลาย ในปัจจุบันนี้ คนที่มีอายุอยู่ได้นาน ก็เพียงร้อยปีหรือน้อยกว่านั้นบ้าง เกินกว่าบ้าง ก็คนที่มีอายุอยู่ถึงร้อยปี ย่อมอยู่ครบ ๓๐๐ ฤดู คือ ฤดูหนาว ๑๐๐ ฤดูร้อน ๑๐๐ ฤดูฝน ๑๐๐คนที่มีอายุอยู่ถึง ๓๐๐ ฤดู ย่อมอยู่ครบ ๑,๒๐๐ เดือน คือ ฤดูหนาว ๔๐๐ เดือนฤดูร้อน ๔๐๐ เดือน ฤดูฝน ๔๐๐ เดือน คนที่มีอายุอยู่ถึง ๑,๒๐๐ เดือน ย่อมอยู่ครบ ๒,๔๐๐ กึ่งเดือน คือ ฤดูหนาว ๘๐๐ กึ่งเดือน ฤดูร้อน ๘๐๐ กึ่งเดือนฤดูฝน ๘๐๐ กึ่งเดือน คนที่มีอายุอยู่ครบ ๒,๔๐๐ กึ่งเดือน ย่อมอยู่ครบ ๓๖,๐๐๐ราตรี คือ ฤดูหนาว ๑,๒๐๐ ราตรี ฤดูร้อน ๑,๒๐๐ ราตรี ฤดูฝน ๑,๒๐๐ ราตรีคนที่มีอายุอยู่ถึง ๓๖,๐๐๐ ราตรี ย่อมบริโภคอาหาร ๗๒,๐๐๐ เวลา คือ ฤดูหนาว๒๔,๐๐๐ เวลา ฤดูร้อน ๒๔,๐๐๐ เวลา ฤดูฝน ๒๔,๐๐๐ เวลา พร้อมๆ กับดื่มนมมารดาและอันตรายแห่งการบริโภคอาหาร ใน ๒ ประการนั้น อันตรายแห่งการบริโภคอาหาร มีดังนี้ คือ คนโกรธย่อมไม่บริโภคอาหาร คนมีทุกข์ก็ไม่บริโภคอาหาร คนป่วยไข้ก็ไม่บริโภคอาหาร คนรักษาอุโบสถก็ไม่บริโภคอาหาร เพราะไม่ได้อาหารจึงไม่บริโภคอาหาร ดูกรภิกษุทั้งหลาย เราได้กำหนดอายุ ประมาณแห่งอายุ ฤดู ปี เดือน กึ่งเดือน ราตรี วัน การบริโภคอาหาร และอันตรายแห่งการบริโภคอาหาร ของมนุษย์ผู้มีอายุร้อยปี ด้วยประการดังนี้แล้ว ดูกรภิกษุทั้งหลายกิจใดที่ศาสดาผู้แสวงหาประโยชน์เกื้อกูล ผู้อนุเคราะห์เอื้อเอ็นดู พึงกระทำแก่สาวก กิจนั้นเรากระทำแล้วแก่เธอทั้งหลาย ดูกรภิกษุทั้งหลาย นั่นโคนไม้ นั่นเรือนว่าง ขอเธอทั้งหลายจงเพ่งพินิจ อย่าประมาท อย่าต้องเป็นผู้เดือดร้อนใจในภายหลังเลย นี้คืออนุศาสนีของเราสำหรับเธอทั้งหลาย ฯ

จบสูตรที่ ๑๐

เนื้อความพระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๓ บรรทัดที่ ๒๘๒๗ - ๒๘๙๙. หน้าที่ ๑๒๒ - ๑๒๕.
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/v.php?B=23&A=2827&Z=2899&pagebreak=0
ศึกษาอรรถกถานี้ ได้ที่ :-
http://84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=23&i=71
สารบัญพระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๓
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/mean_reverse.php?text=23&Aindex=%CA%D2%C3%BA%D1%AD
http://84000.org/tipitaka/read/?index_23

โหยซึ้งจัง

ตอนนั้นน้องออดี้ (ยันว่าชื่อน้องหมาจริง ๆ )

ป่ายเป็นมะเร็ง (คิดดูว่าหมาก็เป็นได้)

แบบว่าเลือดออกทางจมูกเลยค่า

น่าสงสารมากกกกก

รักษาไม่ได้แล้ว

ก็เลยต้องจำใจให้คุณหมอฉีดยาให้เขาไปดีค่ะ

ตอนนั้นร้องไห้ลั่นโรงหมอเลยอ่ะ

ปีกว่าแล้วสินะครับ ผ่านไปเร็วจริงๆ

เห็นตั้งแต่เมื่อ 10 กว่าปีที่แล้ว